فرش ابریشمی دستباف تبریز هرگز کثیف نمی شود

فرش ها و فرش های ایرانی در انواع مختلف خصوصا فرش فرش ابریشمی دستباف تبریز به موازات قبایل عشایری، در کارگاه‌های روستا و شهر و کارخانه‌های دربار بافته می‌شد. به این ترتیب، آنها خطوط مختلف و همزمان سنت را نشان می دهند و تاریخ ایران و مردمان مختلف آن را منعکس می کنند.

قالی‌هایی که در عصر صفویه در کارخانجات درباری اصفهان در قرن شانزدهم بافته می‌شد، به‌خاطر رنگ‌های ظریف و طرح‌های هنرمندانه‌اش شهرت دارند و به همین دلیل امروزه در موزه‌ها و مجموعه‌های خصوصی جهان مورد توجه قرار گرفته‌اند.

الگوها و طرح های آنها یک سنت هنری را برای تولیدات درباری ایجاد کرد که در سراسر امپراتوری ایران زنده نگه داشته شد.تا آخرین سلسله سلطنتی ایران.

قالی‌هایی که در شهرها و مراکز منطقه‌ای مانند تبریز ، کرمان ، مشهد ، کاشان ، اصفهان ، نائین و قم بافته می‌شوند با تکنیک‌های خاص بافت و استفاده از مواد، رنگ‌ها و نقش‌های مرغوب مشخص می‌شوند. تولیدات شهر مانند تبریزنقش تاریخی مهمی در احیای سنت قالی بافی پس از دوره‌های انحطاط داشتند.

فرش‌های بافته شده در روستاهای ایران و اقوام مختلف با پشم ظریف، رنگ‌های درخشان و استادانه و نقش‌های خاص و سنتی متمایز می‌شوند.

بافندگان عشایری و روستاییان کوچک اغلب فرش هایی با طرح های جسورتر و گاه خشن تر تولید می کنند که برخلاف طرح های هنرمندانه و از پیش طراحی شده محیط های کاری بزرگتر، از اصیل ترین و سنتی ترین فرش های ایران به شمار می روند. فرش گبه از شناخته شده ترین فرش های این خط سنتی است.

هنر و صنعت قالی بافی در دوران ناآرامی سیاسی یا تحت تأثیر تقاضاهای تجاری دوره‌های افول را پشت سر گذاشته است. به ویژه، از معرفی رنگ های مصنوعی در نیمه دوم قرن نوزدهم رنج می برد.. فرش بافی هنوز نقش مهمی در اقتصاد ایران مدرن دارد.

تولید مدرن با تولد دوباره رنگرزی سنتی با رنگ‌های طبیعی، با معرفی مجدد الگوهای سنتی قبیله‌ای، و همچنین با اختراع طرح‌های مدرن و نوآورانه بافته شده با تکنیک قدیمی مشخص می‌شود.

فرش‌های دست‌بافت ایرانی از زمانی که نویسندگان یونان باستان از آن‌ها یاد کرده‌اند، اشیایی با ارزش و اعتبار هنری و کاربردی بالا به حساب می‌آمدند و تا به امروز نیز باقی مانده‌اند.